Wanneer we terugkijken op 2025, dan was het voor veel organisaties een jaar waarin het gevoel van onzekerheid toenam. Niet per se door één concrete gebeurtenis, maar door alles bij elkaar; oorlogen en geopolitieke spanningen, verstoringen in internationale ketens, cyberincidenten die regelmatig het nieuws haalden. Het maakte duidelijk dat stabiliteit minder vanzelfsprekend is dan we lange tijd dachten.
Weerbaarheid als nuchtere noodzaak
Die bredere context zie je ook terug in Nederland. Met de campagne Denk Vooruit roept de overheid burgers en organisaties op om na te denken over hun eigen weerbaarheid. Niet vanuit doemdenken, maar vanuit een nuchtere gedachte: als je vooraf ergens over hebt nagedacht, sta je op het moment zelf minder met lege handen. Voor veel organisaties is dat herkenbaar. De vraag is niet zozeer gaat er iets mis?, maar wat betekent het als dat gebeurt?
In dat gesprek duikt steeds vaker Business Continuity Management (BCM), of weerbaarheid op. Soms omdat er wetgeving aankomt, soms omdat een incident dichtbij kwam en soms gewoon omdat organisaties merken hoe afhankelijk ze zijn geworden van systemen, mensen en ketenpartners.
Meer dan een wettelijke verplichting
In 2026 wordt die ontwikkeling voor een deel van de organisaties concreet door de Wet weerbaarheid kritieke entiteiten (Wwke). Uiterlijk in het tweede kwartaal van dit jaar wijzen de ministeries aan welke organisaties als kritieke entiteit worden aangemerkt. Wordt een organisatie aangewezen, dan volgt een periode van tien maanden om aan de eisen uit de wet te voldoen. Die eisen gaan over het in kaart brengen van risico’s en bedreigingen, het begrijpen van de impact van verstoringen op essentiële dienstverlening, het treffen van maatregelen en het melden van aanzienlijke verstoringen binnen 24 uur. Het gaat hier dus om aantoonbaar voorbereid te zijn.
Tegelijkertijd is BCM breder dan de Wwke. Ook organisaties die niet onder de wet vallen, krijgen te maken met uitval van IT, personeelstekorten, afhankelijkheden in de keten of externe ontwikkelingen waar ze zelf weinig invloed op hebben. BCM helpt om daar vooraf bij stil te staan en om keuzes te maken: wat vinden we echt essentieel, waar zijn we kwetsbaar en wat willen we geregeld hebben als het misgaat?
We zien ook dat BCM steeds vaker een onderwerp wordt in samenwerkingen. Organisaties die zelf niet als kritieke entiteit worden aangewezen, kunnen wel een belangrijke schakel zijn voor partijen die dat wel zijn. Dan ontstaan vanzelf vragen over leveringszekerheid, afhankelijkheden en herstel. Niet omdat iemand dat per se wil controleren, maar omdat continuïteit in de keten steeds belangrijker wordt.
De link met crisismanagement
BCM wordt regelmatig verward met crisismanagement. Dat is begrijpelijk, maar het is niet hetzelfde. BCM gaat over wat je in de reguliere organisatie organiseert om verstoringen op te vangen. Crisismanagement komt in beeld wanneer een verstoring zo groot of complex wordt dat het niet meer binnen de normale aansturing past. Hoe die twee zich tot elkaar verhouden, verschilt per organisatie. Wij scharen Crisismanagement en BCM onder de paraplu van Continuïteit.
Onze aanpak
Bij Trimension ondersteunen wij organisaties op het vlak van BCM bij in het identificeren van en bij de voorbereiding op mogelijke verstoringen van hun essentiële dienstverlening. Om dat gestructureerd aan te pakken (richting een mogelijk BCM-systeem), werken we met zes stappen: initiatie, analyse, ontwerp, inrichting, validatie en borging. In de komende blogreeks, over de komende weken, nemen we je mee langs deze stappen en delen we onze kijk op wat daarbij in de praktijk vaak speelt.
In de volgende blogpost beginnen we vanzelfsprekend bij het begin: de initiatie. Waarom wil je BCM? Wat hoort wel bij de scope en wat niet? En hoe voorkom je dat het een papieren exercitie wordt? Een nulmeting is daarbij vaak een logische eerste stap, omdat die laat zien wat er al is, en waar nog vragen liggen.
Wordt vervolgd.